حقوق تجارت بین الملل و بازرگانی چین

از دياري سخن مي گويم  كه در جاي جاي شهرش در 2000 نقطه ي پايتختش مامور مي گمارند تا مبادا معترضين از خموشي بدر آيند.

كشوري كه مردمانش يا در خوابند و يا در بند  و براي اين جماعت خواب زده در 2000 نقطه ي پايتختش مامور مي گذارند تا مبادا  دمي از احساس نا امني غافل شويم، كه بفهمانندمان داريم كجا زندگي مي كنيم.

جايي كه 31 سال  است اعدام مي كنند آشكارا و پنهان از معلم گرفته تا دانشجو، كارگر و... و اين  اعدام ها همچنان  ادامه دارد.

از دياري كه امام زمان به استقبال رهبر مي رود، كه ميلياردها خرج سفري مي شود كه مردم بفهمند شآن و مقام رهبري.  دياري كه مي توان براي حفظ دينش دروغ را واجب كرد، ‌دياري كه مدعي اند جنبش مردمي اش مرده است ولي بگير و ببند هايش هنوز هم ادامه دارد.

از كشوري كه منشور كورشش را دستاويزي مي كنند  براي تبليغ  ولي درهاي موزه و مقبره همان كوروش را بروي مردم مي بندند و بر آن آب.

از دياري كه دزدان و غارتگران ميلياردي اش  در حساس ترين منصب ها تكيه زده اند تا قطع كنند دست محتاجان به نان شب را كه از قنادي دزدي مي كنند.

كشوري كه داراي يكي از بزرگترين ذخاير نفت و گاز جهان است ولي ز زرش مردمان بهره اي ندارند جز زور غارتگران در آمد هاي نفتي.

كشوري كه مردانش مانده اند در معاش ولي چند همسري قانوني مي شود.

كشوري كه بنزين سرطان زا توليد مي كند... هكتار هكتار جنگل بيابان مي شود براي رونق تجارت آقايان.

كشوري كه در آن ديرينه ترين باغ اكولو‍ژي ايران و خاور ميانه را در نوشهرش تخريب مي كنند.

دياري كه  مردمش دسته دسته راهي ديار غربت مي شوند، ‌پناهنده مي شوند به پناهجويانش حمله مي شود كه صاحب ندارد اين سامان. ‌كشوري كه آنان كه انديشمندانش يا آواره اند و يا در بند.

من از نهايت تاريكي حرف مي زنم؛

از سنگفرش هاي خياباني كه خون عزيزان بيگناه  را به خود ديده است كشوري كه مادرانش عزادارند و فرزندانش  آواره يا زنداني يا در فكر رفتن كه گفته اند فرار مغز ها نداريم كشوري كه سنگسار و قطع دست آزاد است ولي عشق و آزادي ممنوع، كشوري كه وكيل و موكل در آن با هم در بندند و علوم انساني در آن ذبح مي شود تا هيچكس نداند كه نداند و نداند.

اگر به ديدنمان آمديد كمي آزادي، كمي آگاهي و كمي عشق برايمان بياوريد، كه آگاهانمان بر سر دارند يا در بند، ما را به گروگان گرفته اند اسيراني در زنداني بزرگ  به نام ايران.